Frankenstein (2025)

Frankenstein (2025) filmi, Guillermo del Toro’nun fitili ateşleyen yaratıcılığının bir parçası olarak sinemaya dönük heyecan verici bir yorum. Oscar Isaac’in hayat verdiği Dr. Victor Frankenstein, bilimle doğanın sınırlarını zorlayan bir adam. Ölümün pençesinden sevdiklerini kurtaramamanın verdiği hüsranla, tehlikeli bir deneyin peşine düşüyor. Ve o deney, karanlık bir gecede hayata gözlerini açan, Jacob Elordi’nin canlandırdığı Canavar’ı ortaya çıkarıyor. Dışarıdan bakıldığında korkutucu bir varlık gibi görünse de, içindeki masumiyet o kadar derin ki…

İlk adımlarını atarken dünyaya merakla bakan, ama bir o kadar da korkuyla çevresine bakan bir çocuk gibi. Dış görünüşü nedeniyle yaşadığı dışlanma, onu bir yandan derin bir yalnızlığa itiyor, diğer yandan ise öfkesini kabartıyor. Yani, canavarlığı tam anlamıyla kendisi seçiyor. Vallahi, bu filmde sadece bir yaratığın hikayesini değil; insanlığın karanlık taraflarını, öfkesini, yalnızlığını gözler önüne seriyor.

Oscar Isaac ve Jacob Elordi’nin güçlü performansları, Christoph Waltz, Mia Goth ve Felix Kammerer’ın da katkılarıyla epik bir drama dönüşüyor. Dr. Frankenstein’ın saplantıları ve Canavar’ın içsel savaşı, birbiriyle iç içe geçerken izleyicileri düşündürüyor: Asıl canavarlık dışarıda mı, yoksa içimizde mi? Of ya, bu görüntülerin ardındaki motifler o kadar derin ki…

Fragmanın her karesi hem görsel bir şölen sunuyor hem de arka planda barındırdığı mesajlarla tüylerimizi ürpertmeye yetiyor. Göz alıcı görseller, etkileyici müzikler ve karanlık atmosfer, sadece bir filmi değil, bir deneyimi vaadediyor. İzleyici, Victor’un ve yaratılan varlığın trajedisinde kaybolacak; belki bir yerde kendisini bulacak… Frankenstein, ilk bakışta bir korku hikayesi gibi görünse de, aslında sevgi, kayıp ve insan olmanın getirdiği zorlukların izini sürüyor. Bu yıl sinemalarda izlemek için sabırsızlananların listelerine mutlaka eklenmeli!